Зімой, праз вокны цёплага пакою

Зімой, праз вокны цёплага пакою,
Я кратаў позіркам людзей.
І ўсіх хацеў бы я сагрэць сабою,
Прытуліўшы моцна да грудзей.

І я ўсё думаю часцей,
Каб гэтак думалі паболей,
Каб спачуванне ў людзей
Было па добрай волі.

Не хапае людзям дабраты,
Шкада, што грошы — многіх мэта.
Але ж упасці мог і ты,
І не заўважыць могуць гэта.