У ціхінькім ранку, у вёсачцы роднай,
Мне лашчыў пяшчотай душу ўспамін.
І быццам у спёку, ветрык лагодны,
Навеяў мне шмат, прыемных хвілін.
І сцішыўся я, і сэрцам замёр,
Бо гучна стукоча яно ў грудзях,
І свет наваколля быццам абмёр,
І белы мне выкінуў сцяг!
І цешыўся я, бо споўнілась мэта,
І ночкаю цёмнай мне стала відно!
Я Бога прасіў, каб доўжылась гэта,
І птушаньку шчасця а ні спудзіў ніхто!!!
І так мне хораша стала,
Быццам я шчасце доўга гукаў,
А яно побач блукала,
І я аб гэтым не ведаў, не знаў!
Не забывай старонкі ты радзімай,
Дзе завязалі твой пупок,
І калі ты, нават будзеш «прымай»,
Не забывай Радзімы мілай закуток!!!
