У ціхінькім ранку, у вёсачцы роднай

У ціхінькім ранку, у вёсачцы роднай,
Мне лашчыў пяшчотай душу ўспамін.
І быццам у спёку, ветрык лагодны,
Навеяў мне шмат, прыемных хвілін.

І сцішыўся я, і сэрцам замёр,
Бо гучна стукоча яно ў грудзях,
І свет наваколля быццам абмёр,
І белы мне выкінуў сцяг!

І цешыўся я, бо споўнілась мэта,
І ночкаю цёмнай мне стала відно!
Я Бога прасіў, каб доўжылась гэта,
І птушаньку шчасця а ні спудзіў ніхто!!!

І так мне хораша стала,
Быццам я шчасце доўга гукаў,
А яно побач блукала,
І я аб гэтым не ведаў, не знаў!

Не забывай старонкі ты радзімай,
Дзе завязалі твой пупок,
І калі ты, нават будзеш «прымай»,
Не забывай Радзімы мілай закуток!!!

Рубрика: Стихи на Белорусском языке/ Вершы на беларускай мове | Добавить комментарий

Мая Радзіма — Беларусь!

Мая Радзіма — Беларусь!
Мая Радзіма  — Беларусь!
Я табою ганарусь!
Край бярозак, васількоў,
Бег крыніц з глыбінь вякоў!

Пах чарэмхі, бэзу пах,
У небе бусел — слаўны птах.
Край балот, лясоў і рэк,
І скарб галоўны — Чалавек!

Сціплы, мудры і вясёлы,
Збудаваў ён гарады і сёлы.
Хай на доўгія гады
Іх бароніць Божа ад бяды!

Край мой любы, родны край,
Шчасцця днём ты нас вітай!
Мая Радзіма — Беларусь!
І я гэтым ганарусь!!!

Рубрика: Стихи на Белорусском языке/ Вершы на беларускай мове | Метки: | Добавить комментарий

… меж гаёў…

Каля рэчкі, меж гаёў,
Мая вёсачка лягла.
Гора, радасць — да краёў!
Пабачыць многае змагла.

Калісьці тут царква была,
Душы лечыў яе звон.
Натоўп спаліў царкву датла.
Не шкадуючы ікон.

Было месца рэчцы плыць,
Луг у квеціне драмаў.
Рашыў нехта: «Асушыць!»
І цяпер быллё заместа траў.

Але жыццё загадам не спыніць.
І рукой крыніцу не заткнуць.
Я веру, рэчка будзе плыць!
І не сумневайцеся ні чуць!

Рубрика: Шкада мінулых дзён пары | Добавить комментарий

Дзе я маленькі жыў

У буйнай квецені сады,
І пах чарэмхі па вясне,
І бег крынічнае вады,
У снах прыходзяць да мяне.

І сэрдца лашчыць успамін,
І на душы прыемна мне.
Шкада, што тых хвілін,
Ніхто мне болей не вярне.

Мне тых хвілін не дастае:
Дзе я маленькі жыў,
І побач блізкія мае,
А кожны дзень як свята быў…

Рубрика: Шкада мінулых дзён пары | 2 комментария

Ці помніце вы матулі далоні

Ці помніце вы матулі далоні,
Што ў маленстве лашчылі нас.
Цяпер у яе сівые ўжо скроні,
Не мае літасці час.

Без перапынку жыццё ўсё бяжыць,
Хвіліны адлічвае Час.
Хтосьці закончыў тут жыць,
Нябудзе калісьці і нас.

І сумотна бывае ў душы,
Што мала так зроблена мною,
Што дзесці я награшыў,
І добрага мала зусім за спіною.

А хацелася б, вельмі, доўга пажыць,
Мне і людзям, навогул усім.
А час усё імкліва ляціць,
І спыніцца не хоча, як не прасі.

Рубрика: Шкада мінулых дзён пары | Добавить комментарий

Шкада мінулых дзён пары…

Шкада мінулых дзён пары,
Шкада таго, што не вярнуць.
А сонца зноў вось на зары,
І далей дні бягуць.

І не вярнуць назад вясёлых дзён,
Як не закрэсліць і благіх.
Губляе ў восень лісце клён,
Але ж вясною знойдзе іх.

Толькі я вось не знайду,
У мінулае сцяжыначку ні як.
І далей, далей усё іду,
А час спявае мне цік-так…

Рубрика: Шкада мінулых дзён пары | Добавить комментарий

«Было»

Было лето, много света,
Были синие глаза.
Была дева, имя Света,
Мы встречались три раза.

Стелился запахом жасмин,
В душу сладко проникая.
Чувства грел любви камин,
Сердце нежностью лаская.

Жаль, что всё уплыло,
И теченьем жизни унесло.
Но хорошо, что это всё же Было,
И сегодня в памяти всплыло!!!

Рубрика: Осень грустью поила меня | Добавить комментарий

Уснуло солнце за горой,
Деревья дремлют стоя.
Всё накрылось тишиной,
Платком безмолвия покоя…

Всплывает медленно луна,
Над рекой усталого тумана.
И словно россыпью зерна,
Небо звёздами убрано.

Мир прекрасен на заре,
И восхода, и заката,
Жизнь прекрасна в мае, январе,
И жить — прекрасно! — Это главное, ребята!

Рубрика: Осень грустью поила меня | Добавить комментарий

Я вас впустил в прихожую души,
И мысли чуточку открыл,
И пусть, как все, я где-то нагрешил,
Но меч войны я всё-таки зарыл.

Научиться надо всё-таки прощать,
Шагнув сквозь мелочность обид,
И слова покаянья сказать,
Пока совсем ты не забыт.

Как стыдно бывает порой,
За свершённые нами поступки,
Когда на глазах ты герой,
А в душе ты там, где ублюдки.

Рубрика: Осень грустью поила меня | Добавить комментарий

…плакал клоун

На арене плакал клоун,
Он выступал последний раз,
И как обычно, зал был полон,
И не сводил с него влюблённых глаз.

А сегодня плачет мир,
От горя сводит души.
Ушёл из жизни наш кумир,
Порядок жизни весь нарушив.

Рубрика: Осень грустью поила меня | Добавить комментарий