Каля рэчкі, меж гаёў,
Мая вёсачка лягла.
Гора, радасць — да краёў!
Пабачыць многае змагла.
Калісьці тут царква была,
Душы лечыў яе звон.
Натоўп спаліў царкву датла.
Не шкадуючы ікон.
Было месца рэчцы плыць,
Луг у квеціне драмаў.
Рашыў нехта: «Асушыць!»
І цяпер быллё заместа траў.
Але жыццё загадам не спыніць.
І рукой крыніцу не заткнуць.
Я веру, рэчка будзе плыць!
І не сумневайцеся ні чуць!
